Tjaldstæði í nágrenninu
Tjaldstæði í nágrenninu 2006-07-08
Við vorum á leiðinni til Savanna í Georgíu, klukkan orðin ansi margt og hér skellur á myrkur eins og hendi sé veifað. Við sáum tjaldstæða skilti á hraðbrautinni og ákváðum að skella okkur þangað til þess að lenda ekki í myrkri inni í Savanna því þá hefðum við orðið að gista á Wall Mart bílastæði og það er ekki mjög rómantískt (en reyndar ókeypis). Við ókum lengra og lengra en sáum aldrei neitt tjaldstæði. Hingað til hafa ekki verið gefnar upp fjarlægðir á skiltum enda skipta þær kannski ekki miklu máli hér í þessu gríðarlega landflæmi. Allt undir 100 mílum (1,6 km. mílan) er skreppitúr. Um 25 km síðar komum við loksins á þetta líka fína tjaldstæði en 25 km í hina áttina hefðum við reyndar verið komin til Savanna, en svona er lífið.
Við ætluðum að eiga saman rómantíska stund fyrir framan varðeld enda ennþá í brúðkaupsferðalagi. Í því tilefni keyptum við 8 eldiviðarbúta fyrir 3 dollara af þjóðgarðsverðinum. Kristján hófst svo handa við að kveikja varðeldinn. Maður hefði ætlað að lítill eldur væri ekkert tiltökumál en annað kom nú á daginn. Fyrst var notaður heill brúsi af kveiki vökva fyrir kol. Síðan var exin dregin fram og bútarnir kurlaðir niður í ennþá minni einingar og svitinn var farin að bogra af Kristjáni. En ekkert dugði. Þá var dreginn fram bensín brúsinn og hellt yfir allt draslið og nú er Kristján ekki lengur með hár á fótunum en það kviknaði þó í helvítis timbrinu og við gátum setið sæl og nartað í salatblöðin okkar og horft ofan í dáleiðandi loganna.
Daginn eftir horfði Kristján á þjóðgarðsvörðinn kveikja eld og þá rakaði hann einfaldlega saman öllu laufinu í nágrenninu og henti á eldinn. Þannig fékk hann nægan hita til þess að það kveiknaði í timbrinu og hélt öllum hárum á skrokknum. Þetta hvarflaði ekki að okkur enda ekki alin upp í skógi.
Svo lærir sem lifir.
Tags:
