Jólahreingerning

Jólahreingerning.

Við neyðumst til þess að gera jólahreingerningu hérna í Bensa. Ekki neina venjulega jólahreingerningu síðari ára heldur hreinsun Al la Mamma þar sem allt er tekið út úr skápum, litið yfir gagnrýnum augum, því hent sem hugsast getur og ef pabbi kemst ekki í ruslapokan áður en hann fer á haugana þá getur það orðið töluvert magn með óteljandi dýrgripum. Það miklum dýrgripum að þegar unglingsdóttirinn á heimilinu fer að skoða gamlar ljósmyndir og segir
"vá en geðveikur kjóll, hvar er hann?"
þá kemur svarið
"Ó honum var nú hent upp úr 1980"

Eftir að öllu hefur verð hent sem hugsast getur, er allt þvegið og endur raðað og endursamanbrotið og sett aftur inn í skáp. Fagmenn gætu hugsanlega séð einhvern mun en ég á dálítið erfitt með það í jólamyrkrinu, nema kannski í eldhússkápnum þar sem niðursuðudósirnar eru í aðeins skipulagaðri röð en áður.

Furðulegasta tiltækið fannst mér reyndar alltaf þegar bækurnar voru teknar fram, kápan þvegin með vatni og bókin svo hrist til þannig að blaðsíðurnar hristust og skulfu eins og lauf í vindi til þess að öll míkróskópísku ryk kornin sem gætu leynst á milli blaðsíðna, jafnt hjá Laxness og Alester McLain, gætu svifið út í loftið og lent á öllum míneratúr styttnum af verulega brothættum dýrum sem nýbúið var að þvo með jafnmikilli varkárni og um ungabörn væru að ræða.

Ekki það að hún móðir mín sé eitthvað tiltektar frík, langt í frá. Henni finnst meir að segja hundleiðinlegt að taka til, en hún lærði þetta af mömmu sinni en ég lærði þetta því miður ekki af henni. Er of önnum kafinn á aðventunni við að vinna, fara á tónleika, upplestur bóka, ljósagönguskoðunar ferðir, jólaskreytingar gönguskoðunar ferðir þar sem reynt er að rýna inn til fólks eða bara í búðarglugga, drekka glögg, kveikja á kertum og reyna að ákveða hvað ég vil í jólagjöf og aðstoða Kristján við að búa til jólakonfekt svo að allt jólakonfekt efnið sem hann keypti fyrir þúsundir króna í byrjun des. fari ekki til spillis. Hlusta á jólalög í útvarpinu og blóta svo örlítið yfir öllum endalausu jólaauglýsingunum í sjónvarpinu.

Í upphafi búskapar reyndi ég að herma eftir mömmu en það gekk bara ekki næginlega vel og ég náði aldrei að baka nema 2-3 tegundir af smákökum og ég var í mörg ár með töluvert samviskubit yfir því að ekki náðist að hvítskúra allt og þvo og endurraða.
Í dag er ég algerlega laus við allt samviskubit og fer bara til mömmu að fá mér kaffi og smákökur sem er miklu skemmtilegra, bæði fyrir hana og mig, en að kúrast ein inn í eldhúsi og baka þær sjálf.

Ég lærði skrambi gott ráð á ráðstefnu fyrir hjúkrunarfræðinga sem haldin var í Bandaríkjunum hérna um árið. Maður kaupir einfaldlega Æjaxbrúsa með frískandi haustbarrnálaskógarilmi, setur góðan slurk í tappann og kemur honum vel fyrir upp á hillu. Síðan er krafsað yfir yfirborðið með tusku og hverjum einasta hlut er ekki endilega lyft upp til þess að þurrka undir, heldur bara svona aðeins í hring (þetta er helsta ástæða þess að ég á ég ljósar hillur) og svo er bara kveikt á kertum og haft það kósý með fjölskyldunni og vinum. Húsið ylmar allt af hreingerningarlykt og enginn fattar neitt, því það er hvort sem er svo dimmt.

Ég einset mér alltaf fyrir hver jól að gera frekar heildræna vorhreingerningu því það er svo miklu gáfulegra og möguleiki að sjá töluverðan mun fyrir og eftir, líkt og í hreingerninga brúsa auglýsingunum, alla veganna í mínu húsu en svo kemur vorið og þá þarf nauðsynlega að.... og að .... og að..... og tappinn með Ajaxbrúsanum er bara tekin fram aftur. Hver vill eyða lifinu í stórhreingerningar?
(Nú hugsa allir ættingjar, vinir og kunningjar og maðurinn sem les á hita og rafmagnsmælinn, en Guðný mín það er nú í lagi að taka ÖÐRU hverju til)
Ég get vissulega verið sanmála því og er að safna kjarki einmitt þessa stundina en ákvað nú samt að skrifa eina grein áður en að ég byrja.

Rignigartimabilið hefur staðið yfir í 6 mánuði núna. Það hefur ekki verið neitt til þess að kvarta yfir því þetta hefur yfirleitt bara verið hressandi skúrir seinni partinn, einkum i Mexicó en síðan fór að herða á ringnigunni og við rétt sluppum við flóðin í Villaheramosa í Tabaskó héraðinu í Mexíco. Það komu góðar skúrir í Belíze en ringdi svo heilmikið í Guatemala og einkum þegar við lágum hundveik fyrir hálfum mániði síðan og gátum okkur varla hreyft, hvað þá tekið til.

Ég uppgvötvaði, það mér til mikillar skelfingar, að bílinn er farin að mygla.
Heima á íslandi myglar gamalt brauð upp í skáp og því er bara hent en hér í lífrænunni myglar, allt en þó einkum lífræn efni eins og leður og tré, og núna í augnablikinu eru öll eldhúsáhöldin mín í sjóðheitu klórbaði. Þetta er sem betur fer mygla sem sest á yfirborð hluta og hægt er að þvo af en við þurfum að taka hvert einasta dót úr hverjum einasta skáp og þrífa. Það er kannski þess vegna sem Kristján er ennþá sofandi?

Þetta er að sjálfsögðu hundleiðinlegt því við erum stödd í einni af fallegustu borg miðameríku Antigua þar sem við ætlum að halda upp á jólin. Við náðum að leggja bílnun við vaktaða götu í góðu hverfi. Borgum bara vaktmönnunum smá pening fyrir að passa bílinn og það er fallegur garður fyrir íbúana hér við hliðina.
Við löbbuðum í bæinn seinni partinn í gær og vorum alveg heilluð en meira um það síðan. Núna er bara að bretta upp ermar, taka fram hanskana og einn tveir og þrír BYRJA.

P.S. (mikið held ég að mamma verði stollt)

• Login or register to post comments
•