Hunda sögur
Tara andaði svo ótt og títt þarna suðurfrá að slefið frá henni lak niður á bringu. Það olli húð vandamálum og hún er núna með skallabletti undir hökunni og niður með kjálkanum. Ég hef þvegið húðina með sótthreinsandi efni og borið á græðandi krem og þetta lagast vonandi þegar við komumst á kaldara svæði.
Við Kristján steiktum okkur beikon og egg um daginn. Beikonið hérna í Bandaríkjunum er ekkert líkt þessum næfurþunnu beikon flísum heima á Íslandi heldur eru þetta hnausþykkar risavaxnar stera sneiðar sem skilja eftir sig eins til tveggja c.m. fitulag í botninum á meðalstórri pönnu eftir steikingu.
Við vorum stödd á hvítri sandströnd, grófum því smá holu í sandinn, helltum fitunni ofaní og mokuðum yfir. Seinna um daginn fór Tara út að pissa og var óvenju lengi því hún má varla sjá af mér þessa daganna. Kristján fór að svipast um eftir henni og sat hún þá í makindum á ströndinni og át sand!
Daginn eftir skeit hún svo litlum sandhrúgum út um allt.
Tara er aðeins farin að átta sig á tímamismuninum og vekur okkur nú um 7.30. Um leið og við erum búin að hleypa henni út og komin sjálf á fætur leggst hún undir borð og steinsofnar.
Hún er enn mjög sár yfir að geta ekki skriðið upp í og læðir sér þess vegna upp á setubekk þegar við erum sofnuð og hjúfrar sig þar þótt að hún viti að hún megi það ekki.
Suðurríkjablökkumenn virðast almennt vera hræddir við hunda. Þeir taka á sig stóran sveig og bregður mjög sjái þeir Töru óvænt. Mér fannst þetta mjög skrítið því aðrir hrósa henni fyrir fegurð og hvað hún er góðlega að sjá (henni er svo heitt að hún hefur ekki orku í annað en að vera góð og sæt)
Kristján skellti fram þeirri kenningu að þessi hræðsla væri einfaldlega í genunum. Forfeður þessara blökkumanna voru þrælar hvítra plantekrueiganda sem hikuðu ekki við að siga á þá hundum sínum mislíkaði þeim eitthvað. Strokuþrælar voru jafnframt eltir uppi af sporhundum og þaðan kemur sjálfsagt hugtakið að vera hundeltur?
Þessi hræðsla við hunda hefur síðan borist á milli kynslóða.
Nokkuð góð kenning ekki satt?
Ég hélt að í Bandaríkjunum væri hægt að vera með hunda út um allt svo framarlega sem þeir væru í bandi en því miður er það ekki svo í raun. Í flest öllum þjóðgörðum Bandaríkjanna máttu taka hundinn þinn með en þú mátt nánast ekkert ganga með hann útivið!
Ég spurði sjálfboðaliða í einum fylkis garðinum hvernig stæði á þessu og þau héldu að það væri vegna þess að fólk hirti ekki upp eftir hundana sína. Því væru settar þessar hundareglur og jafnframt reglur um að neysla áfengis sé bönnuð í þeim tilgangi að geta vísað fólki frá sem ekki hegðar sér vel. Það myndi engin skipta sér af því þótt fólk væri að drekka rauðvín með matnum og það myndi sjálfsagt enginn skipta sér af því þótt hundurinn færi í göngutúr með eigandanum svo framarlega sem hann væri í ól hegðaði sér vel og það væri hundaskítspoki í vasanum. Það myndi a.m.k. enginn koma hlaupandi með sektarmiðann eða vísa manni úr landi sem stór afbrotamanni (lesist hryðjuverkamaður)
Við fórum í gæludýraverslun til þess að kaupa mat handa Töru og fundum akkúrat tegundina hennar. Þar fundum við líka þessa fínu skærgrænu hundaskítspoka með barrtrjáa ilmi!
Núna göngum við um alla bæi og sveitir angandi af barrtrjám og þetta er ekki eins vitlaus hugmynd og hún hljómar í öllum þessum hita.
Tags:
