meiri Prinsessufréttir

Æjæjæjæj hvað maður getur verið með pínkulítið hjarta, það sést vel á þessum hluta heimskringlunar. Ég fæ alveg sting þegar ég sé gamalt, krumpað, skitugt og veikt fólk á táslunum vera að betla af manni, Ég læt mömmu sjá um peninga gjafirnar þar sem ég myndi bara tæma vasana með tárin í augunum. Mamma er mun hófstiltari í þessum líknarmálum. Ég held líka að þau þefi veikleika minn uppi þar sem mamma má ekki fara á klósettið og skilja mig eftir eina þá koma þau hlaupandi. Það sem mér finnst líka hræðilegt er að sjá eldgamla menn vera að skrölta um bæinn með þungan söluvarning sem þeir eru að reyna að selja til að framfleyta sér, Ég sem hélt að kjör eldri borgara á íslandi væru slæm en hér er ekkert sem heitir ellilifeyri og þarf fólkið að stóla á börnin sín í ellinni. Ef þú hefur misst börnin þín eða aldrei átt nein þá verður þú bara að betla eða skröltast um allt með söluvagninn og vonast til að selja eitthvað. Það er annað sem fer líka alveg með mig og það eru flækingshundarnir, er að spá í að flytja hingað bara og verða flækingshundakonan! Þetta eru ótrúlega ljúf litil grey og ekki til vont í þeim. Þeir eru skíthræddir við manneskjur þar sem þeir eru vanir að vera grýttir og guð má vita hvað annað, ef maður nálgast þá þá fer skottið a milli lappanna og þeir læðast í burtu fárveikir, með engan til að hlynna að sér. Í gær sá ég einn skokka, voða happy eitthvað, að leita að æti á 2 löppum þar sem ein löppin var svoleiðis mölbrotin og sneri einhvern vegin á hvolf og hin eitthvað sýkt. Mexikanar vilja bara hunda og henda þar af leiðandi tikunum út á götu sem þýðir að það eru fullt af litlum flækingshvolpum sem svo stunda það að fara til ferðamanna og dilla skottinu og vera rosasætir í von um að þeir ættleiði sig, enda margir bandaríkjamenn sem taka með sér eitt litið kríli heim. Ef ég væri bandaríkjamaður væri ég sko búin að senda þá nokkra til læknis í sprautur og beint með þá heim.
Fátækt fólk í Mexico trúir því enn þá að holgóma börn séu andsetin djöflinum og yfirgefa þau. Það er lika prestur í Allente sem trúir þessu og þarf starfsfólk munaðarleysingjahælanna að passa börnin vel því presturinn reynir að brenna þau á höndum til að hrekja djöfulinn í burt. Svo koma bandarískir læknar við og við til að laga þessi börn og þá heldur fólkið að þetta séu kraftaverkabörn og þá eru þau allt í einu orðin æðri en hin börnin. Vá hvað maður er ótrúlega langt að heiman!!

En jæja nóg um mitt litla hjarta. Gerið þið ykkur grein fyrir því að ég er í meiri lofthæð en hæsti tindur Íslands er? Má ekki bara kalla þetta að vera í sjöunda himni?
Eftir teotihuagan lögðum við í hann í átt að QUERÉTARO en auðvitað fundum við ekki einhvern veg sem átti að vera þarna og villtumst enn og aftur inn í geðveikina í Mexico borg. Það tók svo langan tíma að komast úr henni aftur að við stoppuðum einhvers staðar að fá okkur að borða og gistum í bílnum á einhverri bensinstöð...voða kosý eitthvað...Um nóttina varð svo mamma fárveik af matareitrun af blessaða matnum sem við borðuðum og var vægast sagt eins og kæst skata uppí rúmi. Þegar við komum í borgina daginn eftir tókum við Kristján ákvörðun um að fara áfram til San Miguel með sjúklinginn þar sem hótelið okkar var hvergi að finna þrátt fyrir GPS punkta. Sem betur fer var mamma með sýklalyf og búin að jafna sig að mestu eftir sólahringinn.
San Miguel Alente er litill staður og þar búa margir bandaríkjamenn og þá aðalega furðulegar listatýpur, sem gefur bænum skrautlegann blæ. Byggingarnar eru geðsjukar og andrúmsoftið yndislegt, enda vorum við þar í nærri viku og tók maður eftir mjög skemmtilega furðulegu fólki í bland við ríka liðið og mexikönsku indíanana. Þar var til dæmis einn maður að nálgast nírætt (mexikani) sem á hverjum degi, stundum oft á dag röltir hring eftir hring á torginu niðurlútur að syngja einhverja mótmælasöngva sem innfæddir varla skilja, um að hann ætli að gefa fátækum landið og að ríkið taki fátæka úr skólunum og eitthvað. Enginn bæjarbúi veit hver þessi maður er eða hvar hann býr, eina sem þau vita er að hann seldi einu sinni ís á skólalóðinni áður en yfirvöld ráku hann í burtu þegar þeir opnuðu sjálfir ísbúð inn í skólanum. Hann vill ekki peninga og fælist bara í burtu ef einhver reynir að tala við hann.

Mikið ofboðslega eru maurar merkileg kvikindi! Ég hætti mér á klóið í myrkri (ótrúleg hetja ég veit) og þar fyrir utan var bara eitt stykki vel skipulögð mauraumferðagata þar sem öðru megin voru maurarnir labbandi í átt að maurahrúgunni með heilu greinarnar á bakinu og hinumegin voru þeir að labba frá maurahrúgunni, tómhentir á leið að fara sækja einhvern varning. Ég stillti mér upp á stein þar sem engin kvikindi voru sjáanleg og fylgdist aðeins með, og verð ég að segja að þótt horbjóður sé þá eru þetta mjög athyglisverð skipulagsfrík og vinnuþjarkar.

Hef ekki fengið neina kakkalakka upp í bossann nýlega og þar sem ég fer í síðar náttbuxur girta ofaní þykka sokka og síðerma bol með teygju á endanum og ber á mig ógeðslegann bitupöddufælir á hendur og andlit þá hef ég ekkert verið bitin frekar sem betur fer, enda ekki litil ofnæmisviðbrögð sem ég fæ við þessu ógeði, ég er ennþá blöðrótt!

Það er alveg sama hvar í heiminum ég er stödd á 17.júní, alltaf fæ ég skrúðgöngu og einhverja svaka hátið. Ástæðan er vitaskuld aldrei út af sjálfstæðisdegi Íslendinga en samt sem áður alltaf á 17.júní hvort sem það er í Danmerku, Ítaliu eða Mexico og akkurat núna á þessum blessaða degi var sko aldeilis fiesta í San Miguel sem þeir halda árlega sem vorfögnuð. það var ekki hægt að þverfóta fyrir fólki og var skrúðgangann hlaðinn alls kyns skreyttum vögnum og fólki í alls konar búningum, dansandi og grýtandi í mann salgæti og börnin voru með troðfulla innkaupapoka af nammi sem þau náðu að týna af götunni.
Fjöldskyldan mín ætlaði sko ekki að vera eitthvað útundan í búningunum og klæddum við okkkur í skrautlegasta klæðnaðin okkar og skelltum á okkur kúrekahatta, en ekki hvað? ótrulegar skvísur! Þegar skrúðgangan var búin að vera í þó nokkuð langan tíma fór minni að vera pínuheitt og svona, enda standandi í beinu sólaljósi og ekki með sólhlíf eins og allir aðrir þannig ég dró mömmu mina í burtu og ætluðum við að taka einhverjar tómar krókaleiðir í bæinn sem gekk ekki vel því fólk var alls staðar þannig við löbbuðum bara og löbbuðum þangað til það var kominn tími að hitta kristján. Hann hafði stungið af að taka myndir en viti menn skrúðgangan enn í fullu fjöri 3 tímum eftir að hún byrjaði þannig við komumst ekki inn á staðinn sem við ætluðum að hitta hann á. Þegar skrúðgangan var farin fram hjá og við komumst inn, þá var svoleiðis eins og hellt væri úr fötu og við ótrúlega heppnar að vera innan dyra sem ekki er hægt að segja um þessar þúsundir manna sem voru úti að fagna. Eftir að rigninginnu linnti tókum við að rölta heim og var ég þá stoppuð af konu sem var að reyna að bjóða mér á tískusýningu fyrir BEUTIFUL LARGE WOMEN mmmmmm!!!! takk!!! Um kvöldið röltum við um ferða tivóliið í nágrenninu og fengum okkur candy floss til að gæða okkur á fyrir framan sjobbið uppí rúmi.
Daginn eftir þá lögðum við í hann til Guanajato og lögðum í trailer park 9 km frá borginni sem mér leist nú ekkert á. Þetta var bara ruslahaugur og saknaði ég San Miguel mikið. Um kvöldið tók venjulega rútínan við sem samastendur af því að kappklæða sig til að verjast bítipöddum og fara á stjá með flugnaspaðann að drepa blessuðu kvikindin. Mamma lá í rekkju sinni er mér bregður auga á eina risa fiskiflugu fyrir ofan hana og sveifla ég spaðanum og næ kvikindinu og hún dettur dauð á bringu móður minnar. Verður henni þá að orði að heppin sé hún að hafa kjaft sinn lokaðan, tekur upp skrokkinn og kastar í mig og viti menn!! ég var ekki það heppin að hafa kjaft minn lokaðan og náði hún að kasta skrokknum beint upp í mig OOOJJJJJJ!!!!!!! Reyndist mér erfitt að skyrpa kvikindinu út úr mér enda mamma mín handboltakona mikil og þræl hittin. Tók ég því rosa dans og varð úr mikið fjarðarfok!!!
Þegar við tókum strætó inn í borgina daginn eftir varð ég ástfangin. Vá hvað þetta er falleg borg og yndislega furðulega uppbyggð. Allir bílar keyra í undirgöngum svo að það sé ekki mikil umferð í borginni og húsin stöfluð upp í hlíðinni, þið verðið bara að bíða eftir myndum.
Þegar við ætluðum að leggja af stað til Guadalajara (næst stærsta borg Mexico ) þá voru bandarískar konur fasta í leðjunni á ruslahaugnum og var einhver pepsi trukkur að reyna að losa þær án árangurs þannig kristján fékk aldeilis að sýna hvað í sér og Benza bjó og dróg þær upp úr leðjunni
Við ætluðum að keyra í kringum borgina og á parkinn okkar en auðvitað villtumst við enn eina ferðina inn í miðborgina (ég veit ekki hvað málið er!) og vorum við í allnokkurn tíma að reyna að komast að tjaldsvæðinu sem reyndist svo þetta lika fína svæði með mangó trjám og sundlaug og fínerí og fullt af húsbílum sem eru hér allt árið með bandaríkjamönnum sem hafa orðnir ástfangir af svæðinu og bara lagt hér til frambúðar. Þeir eru búnir að byggja við vagnanna sína og setja bílskýli og voða fínt. Hér er mikill gróður og mikið mikið dýralíf!! og ég er algerlega búin að komast af því að ég er með pöddufobiu á háu stigi. Þvæilik kvikindi sem búa hérna í þessu landi, nú finnst mér ekkert mál að fá krúttlega íslenskar köngulær og geitunga inn til min. Geitungar eru nú bara orðnir krúttlegir!!!

THE ATTACK OF THE ANTS
Á stæðinu okkar erum við með voða fínan hellulagðan pall fyrir framann bílinn
þar sem við sitjum úti öllum stundum sem við verjum heima við. Í gær breyttist þessi pallur í martröð eina því þegar við mamma komum heim í myrkri þá stóð ég á pallinum á sandölunum mínum í nokkrar sekundur en fann þá eitthvað bíta mig og skriða upp lappirnar á mer og hoppaði því inn í bíl og dreif mig úr skónum og sá þá mér til mikillar ama fullt af RISA HER MAURUM á skónum mínum og þeir komnir út um allt gólf. Tók ég smá dans og drap þá sem næstir voru mér. Við kveiktum ljós úti og sáum rísaholu á pallinum okkar þar sem streymdi upp gosbrunnur af risamaurum á stærð við stærstu köngulær heima á Fróni, gosbrunnur fólk gosbrunnur!!!! þá var okkur litið á hundinn sem var þakinn í þessum kvikindum. Var þá gripið í eiturbrúsann og sprautað ofan í holuna og allt inn í bílnum og allan pallinn. Við þurftum að yfirgefa svæðið vegna eitursins þannig ég dreif mig í náttbuxurnar ofaní sokkana og lokaða skó og í vel lokaða hettupeysu og fór fjöldskyldan upp að sundlauginni. Þar skokkaði ég í hálftíma til að ekkert gæti skriðið upp leggina mína og var vægast sagt sofið laust þá nótt. Um morguninn komum við út og viti menn, heil maraþúfa komin rétt fyrir utan bílinn og jarðvegurinn iðandi af viðbjóðslegu lífi og var spreyjað enn meir til að drepa þá og svo náð í vinnumanninn til að eitra almennilega og erum við nú vonandi laus úr helju maurastíðsins þótt þeir séu nú enn að engjast um með dauðahryglur hér allt í kringum mig!
Jæja en nú ætla ég í bæinn þar sem skóbúðir við skóbúðir með endalaust magn af fallegum skóm eru og þar sem ritari kemur til með að fá aðsvif af valmöguleikum af skókaupum en skal samt kaupa eitthvað og svo beint til Tlaqupaque þar sem silfrið býr, að finna mér glingur. Jeij jeij skór og glingur er held ég besta meðalið við svona áfalli af maurastíði.
jæja hafiði það gott á klakanum þangað til ég sný til baka mishvít með bítupödduör.

Hasta luego babies

• Login or register to post comments
•