Farsinn heldur áfram

29 Janúar
Dagurinn eftir fór að mestu leyti í það að hvílast og vinna í tölvu. Við sátum bæði við og flokkuðum og skráðum myndir. Guðný er þegar orðin fullbefær í því að flokka og skrá myndirnar á sinni tölvu. Einnig röltum við um hið gríðarlega stóra svæði sem búgarðurinn nær yfir. Þetta er eitt flottasta stæði sem við höfum séð og ekki dýrt þannig lagað séð eða 30 dollur nóttin.

30 Janúar
Ég vaknaði snemma þriðjudaginn þann 30 janúar og sat við myndvinnslu þar til Guðný vaknaði. Nú var dagurinn með miklu biðinni framundan. Við vissum hvar innflytjendaskrifstofan var og því var auðvelt að rata þangað. Okkur tókst ágætlega upp með að finna stæði fyrir bílinn og röltum okkur svo í rigningunni sem fór versnandi með hverri mínútunni upp á skrifstofu.

Nú tók við farsi sem lengi verður í minni hafður. No possible. Þið verðið að fara til baka til Mexicale. Okkur vantar græna kortið sem sönnun þess hvaðan þið komuð inn í landið. Þar að auki verðið þið að skrá ykkur á innflytjendaskrifstofunni í þeirri borg þar sem þið komuð yfir landamærin. Nú voru góð ráð eina ferðina enn dýr. Hvað skyldi nú til bragðs taka. Ekki langaði okkur að keyra aftur til Mexicali. Það var því ekki um annað að ræða en að fara að varðstöð þeirra Bandaríkjamann og ræða við Þá. Þar var Mexíkói að störfum með takmarkaða ensku kunnáttu og hann tjáði okkur að ekki væri neitt hægt að gera og búið væri að senda græna kortið sem við skiluðum inn áfram. Þeir gætu ekkert gert. Ég var ekki alveg á því að gefast upp strax og því héldum við til baka til innflytjendaskrifstofu Mexíkó. Sá sem við ræddum við þar var ekki alveg ánægður með okkur en ég bar mig ílla og sagði að þrátt fyrir að við færum til Mexicali yrði vandamálið það sama. Við værum ekki með sönnun fyrir því hvaðan við komum. Ég stakk því upp á því að við færum aftur að landamærastöð USA og færum inn í usa gengjum svo hring í kringum húsið og kæmum út hinu megin. Þar með væri komin sönnun fyrir því að við hefðum komið löglega inn í landið og hvar við hefðum komið inn í landið. Hann horfði á mig stórum augum og hristi hausinn. Loks gekk hann inn á skrifstofu og ræddi við yfirboðara sinn. Þegar til baka kom sagði hann, ef þeir hleypa ykkur inn hinu megin þá get ég hleypt ykkur inn hérnamegin. Vandamálið er bara eitt. ég get ekki gefið út leyfi fyrir bílinn. Fyrir tíu dögum síðan lokuðu þeir bankanum sem var hér handan götunnar og því getið þið ekki greitt fyrir leyfið.Nú starði ég á hann stórum augum og hváði. Hvað þá. Nú sagði hann það þarf ekki leyfi fyrir bílinn fyrr en þið farið yfir á meginlandið. Ég gef ykkur því leyfi til að dveljast í Baja California í Níutíu daga og þegar þið farið yfir á meginlandið verðið þið að sækja um aukið leyfi fyrir ykkur og bílinn. Nú hafði málið flækst nokkuð en þó vorum við nær lausn en áður. Svo klikkti hann út. Þið drífið ykkur nú yfir og á leiðinni til baka kaupið þið handa mér stóran poka af nachos flögum og gos. Svo leysum við málið þegar þið komið.

Jæja við vorum þá komin skref áleiðis. Nú var bara að sannfæra Bandaríkjamennina um að við hefðum ekkert íllt í huga. Þegar að varðstöð þeirra var komið var kominn nýr aðili sem mér leyst vel á. Ég gekk því til hans og tjáði honum vandræði okkar. Hann taldi þetta vera auðleyst mál. Hann kallaði samt til yfirboðara sinn og bar þetta undir hann. Ekkert mál gefðu þeim bara níutíu daga leyfi svo þau verði örugg.
Nú tók við löng bið því ekki fundu þeir græna kortið. Þeir voru ekki vanir því að eiga við vitleysinga eins og okkur. Eftir smá stund kom hann til baka með kort sem einhver hafði byrjað að útfylla en hætt við. Við fylltum þau út og um 1 klukkustund síðar vorum við komin út úr byggingunni. Nú var bara að sjá hvort við kæmumst inn hinumegin. Enda eins gott því nú vorum við á bandarískri grundu en hundurinn og bílinn á Mexíkósku landi.
Þegar út var komið sáum við sjoppuna sem sá Mexíkóski hafði talað um. Við skunduðum þangað og fylltum poka af gosi og flögum síðan var haldið að Mexíkósku stöðinni. En bíðið nú við það var enginn og við gátum labbað sem leið lá rakleitt inn í landið og að innflytjendaskrifstofunni. Skrítið en svona var það. Pjúff nú vorum við kominn þangað og hann var hissa að sjá okkur karlinn. Ég rétti honum pokann og sagði að allt væri klappað og klárt. Hann horfði á okkur hissa, brosti svo og tók við pössum okkar. Nú fór nokkur tími í að fylla út pappíra fyrir okkur. Þessa pappíra verðum við að passa upp á því annars komumst við ekki út úr landinu aftur. Svo kemur hið skrítna. Við þurftum að fara út aftur, yfir götuna og í banka þar til að borga fyrir leyfið. Nú kom babb í bátinn aftur. Bankinn gat ekki tekið við korti og við áttum orðið eftir aðeins fáeinar dollur og einhverja pesos. í ljós kom að með því að telja til nánast alla okkar aura þá náðum við að öngla fyrir leyfunum. Þá var að halda aftur til baka og fá þau stimpluð. Sá gamli gerði þa með bros á vör. Við báðum hann svo um að skila fyrir okkur grænu kortunum yfir. Nei það gat hann ekki. Við urðum að hafa þau ef við ætluðum til baka. En við ætluðum ekki til baka. Hann horfði á okkur um stund hissa áöllu þessu veseni en tók svo passana okkar og ljósritði þá. Eitt eintak handa okkur og annað handa sér, svona ef við þyrftum að sanna hvaðan við komum inn í landið. Nú ef þið endilega verðið að skila inn græna kortinu þá verðið þið að fara aftur að varðstöð Ameríku og gera það. Við fórum því eina ferðina enn þangað. Hann var hissa vörðurinn þar að sjá okkur svona fljótt aftur en skildi þó á endanum hvernig í málinu lá. Hann tók því við grænu kortunum aftur. Þannig höfðum við verið lögleg í usa í klukkustund er við skiluðum pössunum. Vonandi skapar þetta hringl ekki vesen næst þegar við förum þangað.
Nú loksins vorum við orðin lögleg í Baja California en eigum enn eftir að fá útgefin leyfi fyrir restina af Mexicó. Den tid den sorg eins og danskinn segir.
Við erum loks komin af stað og hvílum nú lúin bein á tjaldstæði sem er til styrktar heyrnarlausum. Það er í fallegum dal sem er eitt helsta vín héraðið hérna á skaganum.

• kristjan's blog
• Login or register to post comments
•