Til er steinn nokkuð merkilegur hér í Sogn og Fjordene. Kristján hefur dáðst að honum á myndum en aldrei vitað fullkomlega hvar hann er staðsettur (frekar en hann hafði hugmynd um Ingólf Arnarson). Steininn stendur í fjöru alveg niður við sjávarmál og hefur þurft að þola níðþungan koss úthafsöldunnar árþúsundum saman. Kossinn sá er svo öflugur að hann hefur mótað steininn eins og steðja.
Sælir kæru félagar, vinir, ættingjar og aðrir þeir er slysast inn á þetta blogg mitt.
Ég hef undanfarið verið að sanka að mér fésbókarvinun til þess að missa ekki samband við þá er ég þekki. Það hafa margir skrifað mér og spurt hvernig ég hafi það og hvernig gangi. Þess vegna hef ég nú ákveðið að lýsa því nákvæmlega hvernig mér líður, ekki síst fyrir mig sjálfa því þá get ég litið til baka síðar og metið breytingar.
Þorpið dreifði úr sér yfir láglendið eins og nafnið gaf til kynna, og húsin varla í kallfæri hvert frá öðru. Íbúarnir sjálfsagt með blandaðan búskap í gamla daga. Nokkur húsdýr, tún og svo sjóinn. Sjórinn er enn mikilvægur með sjávarútvegsfyrirtækinu við höfnina. Bærinn nægjanlega stór fyrir lítinn miðbæ en hann því miður án sjarma. Keyrðum eftir aðalgötunni allt til enda þar til við komum að bílastæði, pikknikborðum og salernishúsi með skilti sem tilkynnti að það væri bannað að campa. Helvítis þjóðverjarnir sem tíma engu sagði einhver gamli Norsarinn sem var ekki enn búin að fyrirgefa þeim hernámið. Bráðum verður það "helvítis Íslendingarnir í litlum Volkswagen húsbíl sem vilja ekki borga icesave"!
Dagurinn tók á móti okkur syngjandi glaður þegar við skreiddumst út úr bílnum og sendi geilsa sólar út í hvert skúmaskot. Loksins að koma vor eftir einn kaldasta vetur í mörg herrans ár hér í Noregi. Ég var álíka glöð því nú stóðu vonir til þess að mér færi að hlýna og gæti farið að fækka fötum. Fengum okkur morgunmat i rólegheitunum og horfðum á fuglana leika sér á spegilsléttum haffletinum og skuggana víkja af litlu eyjunum og óskuðum þess að við værum með uppblásanlegan kæjakinn í bílnum.
Það var föstudagurinn langi og því ástæða til þess að taka lífinu með ró.
Litlir regndropar gáruðu annars spegilsléttan sjóinn við næturstað okkar í þessum þrönga firði. Það var ekkert lífsmark sjáanlegt í húsunum í nágrenninu. Kannski ekki skrítið, flestir íbúar sjálfsagt enn í rúmum sínum eða einhverjum öðrum enda skírdagur. Við sötruðum kaffið okkar á bryggjusporðinum þrátt fyrir léttan rigningarúða því það var svo friðsælt og notalegt þarna úti við.
Lokaður milli hárra fjalla í allan vetur (mínus jólin) getur gert hvern mann létt klostrofobiskan, jafnvel þótt hann hafi verið alin upp við svipaðar aðstæður og óskaði Kristján því nokkuð sterklega eftir því að fara út á strönd um páskana. Stara á óendanleikan í sjóndeildarhringnum, finna fyrir ólgandi flatneskju úthafsins og hvíla augun í smá stund á fjöllum og trjám.
Mér var svo sem létt sama hvert við færum, ferðalagið sjálft í hyppó litla var alveg nóg fyrir mig. Því var haldið af stað út fjörðinn á miðvikudagseftirmiðdegi fyrir páska , öll þau vetrarföt sem ég hafði tekið með mér komin upp í efri hillu, pínkulítið túrhestakort í framsætinu ásamt nýjasta leikfanginu, iphoninum með innbyggðan gps og guð má vita hvað annað!!!, með einhvern óljósan áfangastað í huga.
