31.08.07 aftur til Mexíkó
Ef einhver er að velta því fyrir sér hvers vegna í ósköpunum við erum komin aftur til Mexícó þá er á því fullkomlega eðlileg skýring. Við erum einfaldlega orðin of hægir ferðalangar fyrir túrhestavísun landa. Við fengum 6 mán vísun fyrir Mexícó og vorum rétt búin að skoða Oaxaca þegar hún var búin og við urðum að bruna yfir landamærin til Gvatemala.
Við áttum alveg eftir að skoða Chiapas sem er eitt fallegasta svæðið í Mexíco og Yucatán skagan OG komast yfir til Belíze. Við ætlum því að taka smá hring og enda aftur í Gvatemala bara vestan megin í þetta skiptið.
Við vorum hins vegar að uppgvötva það að hel. ands. djöf. karlfíflið í innflytjandenda skrifstofunni á landamærunum gaf okkur 30 daga leyfi í stað 3 mán eins og við bæði báðum um á mjög skýrri spænsku sem við lærðum í Gvatemala. Við erum frekar pisst því þessi rúntur okkar tekur alveg örugglega þann eina og hálfan mánuð sem við höfum leyfi fyrir bílinn. Við getum reyndar sjálfsagt framlengt í einhverri stórri borg en það er óttalegt vesen.
Það er eins og regn tíminn sé núna að bresta á. Hingað til hafa þetta bara verið duglegar skúrir seinni partinn en undanfarna tvo daga hefur ringt eldi og brennisteini og bílinn er farin að mygla. Komin tími til þess að fara að taka upp alvarlegar sótthreinsi græjur.
Síðustu nótt í Gvatemala stoppuðum við á bensínstöð fyrir nóttina (mjög öruggt því þar eru yfirleitt vopnaðir verðir allan sólarhringinn sem passa bílinn eftir að við erum búin að spjalla aðeins við þá og gefa þeim smá pening) eftir langan rigningardag (og ég meina RIGNINGU ekki smá vinarlegan úða eins og heima).
Daginn eftir ruglaðist Tara aðeins á tímanum og vakti okkur fyrir kl 6 og við lögðum því snemma af stað í áttina til landamæranna í góðu veðri. Við keyrðum eftir ákaflega fallegu gili en mikið var ég fegin að við skildum ekki hafa farið lengra daginn áður því það hafði fallið fullt af aurskriðum á þennan veg sem var nýbúið að ryðja í burtu.
Landamærabæjir eru algjör martröð, einkum fyrir stóra bíla því það er hvergi hægt að leggja þeim til þess að sinna sínum landamæra málum. Þar að auki hafa sölumenn lagt undir sig eina akrein af tveimur fyrir sölubása og þeim er bara leyft að komast upp með það. Við gátum ekki alveg séð hvernig við áttum að komast þarna í gegn því þetta var eins og að troða fíl í gegn um nálarauga. Ég var því hálf út um gluggan mín megin til þess að Kristján keyrði ekki yfir gangandi fólk og sölutjöld. Við vorum alveg að hafa það í gegn þegar eitt fíflið beygir inn á vegin á móti okkur þótt að hann hefði einungis þurft að bíða í 2 sek til þess að hleypa okkur fram hjá og síðan kom annar bíll í rassgatið á honum. Það hvarflaði ekki að okkur að reyna að bakka nokkurn skapaðan hlut því það var miklu auðveldara fyrir þá að bakka og hleypa okkur fram hjá. En nei frekar skyldi farið út úr bílnum og fórnað höndum og patað í allar áttir. Við fórnuðum líka höndum en sátum sem fastast inn í bílnum. Ég gaf þeim mjög sterklega til kynna að þeir ættu að bakka og var orðin frekar grimm í framan. Að lokum gáfu þeir sig og bökkuðu þessa örfáu metra og við komumst í gegn og mættum ekki fleiri bílum fyrr en vegurinn breykkaði aftur, annars hefði ég sjálfsagt þurft að pakka saman nokkrum sölutjöldum.
Í framtíðinni ætla ég að reyna að skrifa smá dagbók á Íslensku því Kristján skrifar á ensku (fyrir alþóðamarkað) svona aðalega fyrir mömmu og alla hina sem vilja tvöfaldar fréttir.
Tags:
